StartVoorpaginaWaar gaat het bij de beoogde experimenten met een onvoorwaardelijke bijstand over? Inloggen
UBI Forward

In steeds meer steden worden gespreksavonden georganiseerd om te peilen hoe de aanwezigen over een experiment met een onvoorwaardelijke bijstand.denken.

Een experiment met … ? Ja, een experiment zoals een beetje, ongeveer met “De gemeente Utrecht start binnenkort een proef met hetbasisinkomen. Dit experiment krijgt de vorm van onvoorwaardelijke bijstand. Is zo’n pilot ook hier wenselijk of is er een specifieke lokale versie nodig?”

GroenLinks claimt de eerste partij te zijn die op landelijk niveau pleitte voor een basisinkomen.

De spraakverwarring is vanaf het begin al duidelijk. Ook al zet de inleider goed neer wat de term “basisinkomen”  oorspronkelijk bedoelt te zeggen. De vervuiling van de term blijft.

Waarom zouden gemeentes een experiment met een onvoorwaardelijk uitkeringsbeleid willen?

Gaat het hen toch vooral erom uit die fuik van de participatie-wet te komen, waarin zij door de veranderingen in de laatste tijd gevangen zijn?
Gaat het hen er toch vooral om de hoeveelheid werk waarmee zij door deze veranderingen overbelast worden af te komen?

Is het niet zo dat het initiatief voor het beoogde experiment in Utrecht uit de ambtenarij voortkwam?

Steekt het hout om als politieke partijen te proberen elkaar de loef af te steken met betrekking tot wie er het eerst met het basisinkomen ging flirten?

Steeds dwingender vraag ik mij af: “Waarom zouden gemeéntes een experiment willen met een onvoorwaardelijk basisinkomen?”

Het gaat toch helemaal niet om gemeentes bij het basisinkomen?

Het gaat toch om mensen? Individuen!

Het gaat er toch om dat een groep mensen ervan overtuigd is, dat de huidige voorzieningen niet deugen, ontoereikend zijn? Dat het huidige culturele klimaat er een is van gemakzucht enerzijds of apathie, en het recht van de sterkste anderzijds. De macht van het geld, waar iedereen onder gebukt gaat? Zowel de “have’s” als de “have not’s”?, De productie en consumptiedwang? Dat in het huidige culturele klimaat de menselijke maat is verdwenen of toenemend aan het verdwijnen is met alle sociale en gezondheidsproblemen van dien (zie “Sipirt Level” van Richard Wilkinson, 2009)?

Het gaat er toch om dat een groep mensen er al sinds lange tijd van overtuigd is dat een onvoorwaardelijk volwaardig basisinkomen daar de oplossing voor biedt? Dat het geen hout snijdt om een wedstrijdje aan te gaan over wie nu het eerste met het idee gekomen is? Dat die groep de fakkel door de eeuwen heen aan elkaar door heeft gegeven en nu streeft naar realisering van dit idee? Dat die groep zoekt naar een mogelijkheid om door middel van een goed multidisciplinair opgezet onderzoek onder leiding van deskundigen erachter te komen of wat voor en tegenstanders erover beweren nu werkelijk hout snijdt? Dat zij daar de steun van de overheid voor nodig heeft ook al omdat het gaat om broodnodige veranderingen in het financiële en sociale stelsel dat wij met kunst en vliegwerk nauwelijks draaiende kunnen houden?

Wat is tegen een experiment met een Volwaardig Basisinkomen als allerlei door de regering aangebrachte veranderingen in het onderwijs, de zorg, het belastingstelsel, de infrastructuur (spoorwegen), wegenbouw, bouw en privatisering ook experimenten blijken te zijn, die voortdurend bijgesteld moeten worden, geen les voor de toekomst blijken in te houden en nauwelijks blijken te berusten op goed vooronderzoek, noch naderhand goed worden geëvalueerd? In mijn ogen niets.

Het gaat er niet om dat gemeenten uit zijn op een experiment met een flauw aftreksel van wat wat de term basisinkomen in dient te houden. Neen, het gaat erom dat het doen van een experiment met een Volwaardig Basisinkomen een zaak van de hele gemeenschap is. Dat we dit met z’n allen moeten willen en met z’n allen moeten zoeken naar de beste plek om zo’n experiment te doen. En als het inderdaad de beloftes inlost die voorstanders erin zien de kring van deelnemers aan dit experiment concentrisch uitbreiden in een levenslang durend experiment dat aangepast moet worden waar, wanneer en hoe nodig. En als het niet dat blijkt te brengen wat wij hopen, ermee stoppen en ons bezinnen op andere mogelijkheden om ons financiële en sociale stelsel op de best denkbare manier te veranderen.

Reacties zijn gesloten.

WordPress Login Beveiligd met Clef